Dariusz Zaborek, "Czesałam ciepłe króliki"

Jak widać blog nieco przymarł - nie mogę, jak zwykle się w takich sytuacjach pisze, oznajmić, że wracam do żywych. Pewnie nie wracam, bo nastrój mam raczej minorowy. Żebym wzięła się do pisania, coś musi mnie na prawdę ruszyć.

Przez cały ten czas czytałam dużo i były to raczej dobre rzeczy (wakacje! słońce! morze!). Jednak dopiero niedawno trzy ostatnie książki ułożyły mi się tak idealnie, że aż szkoda o tym nie napisać. Powstaną więc w najbliższym czasie notki o (w kolejności czytania):

• Dariusz Zaborek, Czesałam ciepłe króliki
• Zadie Smith, Londyn NW
• Sue Townsend, Kobieta, która przez rok nie wstawała z łóżka

 Słowo klucz, które połączyło te książki, to dla mnie OCZEKIWANIA.

Filip Springer, "Zaczyn. O Zofii i Oskarze Hansenach"

"Zaczyn" to reportaż o małżeństwie architektów, które wymarzyło sobie zmianę. Byli prekursorami Formy Otwartej, w której odbiorca jest współodpowiedzialny za nadawane dziełu znaczenia. To, czy udało się wprowadzić idee Formy Otwartej w życie, można ocenić każdego dnia, spacerując po współczesnych polskich miastach (mała podpowiedź: figa z makiem z pasternakiem).

Długo zabierałam się do napisania tej notki. Książka jest moim zdaniem w równym stopniu o architekturze oraz o idealizmie i jego konsekwencjach. A tak się składa, że ostatnio to dość ważny (i trudny) dla mnie temat.

Artur Domosławski, "Kapuściński non-fiction"

Przyznam szczerze, że gdy książka ukazała się w 2010 roku, śledziłam spór pomiędzy rodziną Kapuścińskiego a autorem, ale do samego dzieła nie sięgnęłam. Zaskakująca wiadomość, że wydawnictwo Świat Książki zawarło jednak ugodę z rodziną bohatera, a tym samym - że kolejne wydanie książki musiałoby być poważnie okrojone, zmotywowała mnie do lektury. Byłam ciekawa, o co właściwie poszło.